Ramazan Kızılkaya

Abartı sanatının imkânları çerçevesinde ifade edecek olursak, önceki gün Konya tarihi günlerinden birini yaşadı. 800 yıllık uzun tarihi nedeniyle Mevlâna’yı bir güzel andık(!).Anmak ne kelime, “muhteşem” bir “ayin” ile bütün dünyanın gözüne soktuk. Efendim, adını UNESCO’nun koyduğu, 2007 Mevlâna yılı etkinlikleri çerçevesinde, Organizasyonu kimin yaptığı, sorun anlatılacak bir yetkili bulunmamasından anlaşılan muhteşem (!) programın organizasyon pürüzlerini kenara koyalım.

Biz, anmayı anlamaya bakalım.
Mevlâna’yı anmak en önemli konuydu ancak anlamak adına bir çaba yoktu. Hıristiyan literatürünün köklü ifadeleriyle, bir dizi “ayin” ve “ritüel”den bahsediliyordu. Sonra, bizce paraya dönen 300 semazen’in, Mevlâna müritlerinden taşıdıkları iz sadece görüntüydü.
Mevlâna’nın aşkın (Anlaşılmayan) bir sözü üzerine bütün dünyadan ve tabi Konya’dan insanlar akın akın Konya stadyumunun yolunu tutmuşlar, hatta stadyumun içini dışını tıklım tıklım doldurmuşlardı.

Hiç şüphesiz bu kadar insanı oraya çeken, Kenan Işık’ın güzel tiyatroculuğu, Ahmet Özhan ve MFÖ’ nün “Mevla’yı bulma yollarında” seslendirdikleri ve de yıllardır musiki dünyamızı aydınlatan eşsiz besteleri dışında başka bir şey değildi.
Her zaman ilgi gören bu güzel konser, üç dilde (Türkçe, Farsça ve İngilizce) okunan Mesnevi, siz bombası, Mevlâna’yı uçuran (!) lazerli sema gösterisi, semazenler….

Görünüşte her şey muhteşemdi ancak, bugün Mevlâna’ya dair hiçbir şey hatırlanmamak üzere, soluk hafızalarımızın en derin köşesinde unutulmaya terk edildi.
Sonuç mu?
Kapitalizmin doymak bilmeyen, tüketen ve tükettiren arsız iştahı, işte çağları aşan bir sesi daha kendi kuralları içerisinde tüketmeyi başardı.
Sormadan edemeyeceğim:
UNESCO, Mevlâna’yı bu kadar önemsiyorsa, Mevlâna’nın anılması yerine daha iyi anlaşılması için, eserlerinin daha çok okunması için çalışmalar yapamaz mıydı?
Ve yine sorular:
Haz ve hızı emreden kapitalizmin emrindeki bu organizasyona hücum eden binlerce insandan acaba kaç tanesi Mevlâna’nın eserlerinden bir tanesini okumuştur?
Toplumumuzun kaç kişi Mevlâna’yı azıcık da olsa anlayabilmektedir?
Bunu da bırakalım, bırakalım Mevlâna’nın evrensel mesajlarını: Mevlâna’nın biyografisini anlatabilecek kaç kişi var toplumumuzda?
O zaman varsın batılı oryantalistler, sivil örümcek kılığında sevimli yüzleriyle bizi kandırsınlar.
Ama, biz…bizler birbirimizi kandırmayalım.

“Mevlâna’nın 800. Doğum yıldönümü” kutlama töreni affedersiniz, ayini, ülkemiz ve toplumumuz adına kocaman bir kayıptı.
Ayıp…!
Tirübünden türbana yükselen ses: aç aç aç..!
Bizler, Konya’daki Mevlana kutlamalarına takılırken, Türkiye’mizde şekersiz oyunlar oynanıyor. Perdeyi kaldırıp göz ucuyla bir bakalım.
Son bir aydır, Türkiye’de, bir oyana bir bu yana evrilen nihayetinde de hallaç pamuğuna çevrilen düzenli, planlı bir gündem karmaşası var.
Üstüne üstlük, daldan dala atlanırken koca koca çamların da devrildiği, ıslah edilemeyen bir gündem…
Dünyada neredeyse örneği görülmemiş ve görülemeyecek gelişmelerine sahip olan genel seçimlerimiz ve Cumhurbaşkanlığı seçimleri ardından gündemin durulacağını uman yurdum insanı bu kez, “sivil anayasa” tartışmaları ve tersten estirilen rüzgârın da etkisiyle apışıp kalmış durumda.
Gündem gürültülü patırtılı gidiyor.
Niyeti bozukların diline pelesenk olan, adına “uzlaşma” denen ancak ne olduğunu da kimsenin tam olarak bilemediği mevzu buzlaşmaya doğru giderken birden, ahlâksızlık, edepsizlik ve nihayet yozlaşmaya dönüşüverdi.
Demokrasiye meftun yurdum insanının ağzı bir kere daha yandı gözleri döndü, şaşı kaldı.
Aklıselim kimseler bir çıkış yolu arayıp dururlarken, neden meselenin ucu türbana dayandı?
Tribüne oynayanların oyunları ve deneyimleri yeni bir ivme kazanma aşamasında.
Bu son fasıldır ey ömrüm bestesini söylemekten korkar vaziyette var güçleriyle bağırıyorlar ve artık cılız çıkan sesleriyle yine o bildik çağrıyı tekrarlıyorlar: Aç aç aç…!
Çağın katline ferman hazırken, yurdum insanı hâlâ iyi niyetini, saflığını koruyor.
Bir gıdım demokrasiye, bir tutam insanlık umuduyla…
Hâlâ sabrediyor yurdum insanı, adalete muhtaç…

Bir süredir ortalık özür dileyenlerin mazeret tartışmalarından geçilmiyor. Birileri özür diliyor, birçokları da özür bekliyor. Kim kimden özür diliyor ve kim kimden niçin özür bekliyor?

Belgelerin dışında kalan kısmına bir rüya mesabesinde anlam yüklediğim tarih, her ne kadar bu sorulara cevap verebiliyorsa da, görmek istemeyen körlerin gözleri tarih vesikalarını dahi görmezden geliyor. Yahut, kim neyi nasıl görmek isterse öyle görüp, şeytani ruh halini ve rüyalarını hakikat olarak hayal edip ona gerçeklik kazandırmaya kalkıyor. Diğer tarafta ise tüm bu hayali tasavvurların ve yalancı mücadelelerin farkında bile olmayan lakin yaftalanmakta olan bir halk duruyor.

Hepiniz biliyorsunuz, söz konusu bu özürleşme olayının neticesi şu olmuştur: Restleşme, didişme, kaşıma, taşlama ve yeniden kavgaya başlama…

Bir gurup sözde değil özde ve gözde aydın(!) (Ben “Uydu Aydın” diyorum ve ileride açıklayacağım), çok düşünüp kaşındıktan sonra vicdani muhasebelerini yapmışlar, kişisel ve gurupsal erdemlerinin tavan yaptığının ve patlamak üzere olduğunun farkına vardıktan sonra, yine hep beraber karar verip, bir zamanlar silahla, süngüyle, taşla, sopayla saldırdıkları ve yüzbinlercesini haksız yere öldürdükleri Ermenilerden özür dileyivermişler. Hem bu özür Ermenilerin acılarını ilelebet dindirdiği gibi, uydu aydınları da sauna rahatlamasına benzer, tarifi tam olarak mümkün olmayan bir rahatlamaya sevk etmiş. Bütün bu olumlu sonuçlar, şu sözlerin marifetiyle vuku bulmuştur (Benden tavsiye, 4444 kere tekrarlayıp özür niyetiyle üflerseniz, kendinizi rahat hissedebilirsiniz):

Özür Diliyorum
“1915′te Osmanlı Ermenileri’nin maruz kaldığı Büyük Felâket’e duyarsız kalınmasını, bunun inkâr edilmesini vicdanım kabul etmiyor. Bu adaletsizliği reddediyor, kendi payıma Ermeni kardeşlerimin duygu ve acılarını paylaşıyor, onlardan özür diliyorum”.

Diğer taraftan, vahim bir durum, hiç aydın olmayan, Batı’daki aydınların “uydusu” bile olamayarak, bu ülkeyi hiçbir şekilde aydınlatmayan halk ve bu halktan hiçbir farkı olmayan arada sırada ilmi mücadele niyetiyle kitap okuyan, araştıran ve yazan karşı aydınlar da, asıl mevzu şudur, bu özür dileme işi kökten yanlıştır ve olayın esası şudur kabilinden şöyle buyurmuşlar:

Özür Bekliyorum
“Geçmişte ve günümüzde, birçok zalim tarafından zulme maruz kalan Türkler ve Osmanlılar adına, bunları yapanların ve bu zulümlere göz yumanların özür dilemesi gerektiğini düşünüyorum. Bu vahşetlere göz yumamayacağımı belirtiyor, tüm Türk Dünyası adına, bir Türk olarak özür bekliyorum!”.

Üstüne üstlük bu geniş halk gurubu ve ışığı kendine yetmez aydınlar özür bekler beyanlarının altına da şu kaynakçasıyla bilimsellik kokusuna bürünen sözü dercetmişler:
“Binlerce çaresiz ve suçsuz ana ve çocukları işkenceyle öldürmüşlerdi. Tarihte benzeri görülmemiş olan bu vahşeti yapan Ermenilerdi” (Atatürk; Nutuk; 260–261).

Şimdi Kıymetli Okurlar
Tarihin seyri içerisinde, savaşların ve bu çerçevede türlü türlü hesaplaşmaların kaçınılmaz olduğunu hepimiz biliyoruz. İstesek de istemesek de kitle ölümlerinin bu çerçevede gerçekleşebildiğini, halen gerçekleşmekte olduğunu ve de bundan sonra da mevcut şartların bu tür katliamların gerçekleşeceğini maalesef göstermektedir.

İnsanı ve çağları anlama gayretindeysek eğer, bu tür vakıaları tanımlarken ve yorumlarken dikkat etmemiz gereken önemli noktalar bulunmaktadır. Özellikle bu tür olayları çözümlerken dikkat edilmesi gereken husus, söz konusu döneme ilişkin saptamaları yaparken belgesiz bilgilere dayanılarak, zalim ve mazlum sıfatlarının hissi tanımlamalarından kaçınmak gerekmektedir.

İlkin, Osmanlıyı tarih sahnesinden silen ve bir nevi zulüm ve sömürü çağını başlatan batı medeniyetinin, bu çağ anlayışıyla doğu medeniyetini yönettiği, kontrolü altında tuttuğu şu zulüm çağında gerçekleşen olayları, propagandanın kirli bilgilerinden etkilenerek yorumlamak ve tanımlamak ciddi problemler üretmektedir ve medeniyetimizin belini doğrultamayacak derecede parçalanmasının sebebidir.

“İslam dini ve medeniyeti adına” kendi lehine meşrulaştırdığı savaşma, yönetme bilinciyle üç kıtada hâkim olan Osmanlı Devleti’nin dünya halklarına yaşattığı ve tarihe en az 700 yıl yön verdiği olaylar zincirinin tamamı hayırla yad edilmeyebilir. Bu mümkün de değildir. Ancak teraziye doğu penceresinden ve doğru bakıldığında, bugünkü Batının fiillerine nazaran, oldukça fazla fayda görülebilir.

İkincisi, dünyayı adaletle yönetme iddiasında olan bu güç, bütün halklara mevcut şartları içerisinde özgür bir şekilde yaşama hakkı tanırken, bu gücün sınırları içerisinde, daha 18. yüzyılın sonlarında bile insanı insana karşı küçük düşüren muzır, yıkıcı, ırkçı milliyetçilik düşünceleri enjekte edilmeye başlanmıştı bile. Yine aynı süreçte başlayan ve tesiri uzun vadede büyük zararlara yol açan bu propaganda “Millet-i Sadıka” diye anılan Ermeni halkı arasında da yayılmaktaydı. Yine bu süreçte Katolik inancına sahip olan Ermenilere, Osmanlıyı parçalamak için kullanılabilecek iyi bir silah olması nedeniyle diğer bütün halklardan farklı bir önem addediliyordu. 1915 Olayları işte bu sürecinin sonucu gerçekleşmiştir ve aslına tarihçilerimizin ortaya koyduklarından bakabileceğiniz belgeler bunu doğrulamaktadır ki, bu belgelerden Ermenilerden daha çok Türk ve Kürt’lerin canının yandığı bir gerçektir.

Üçüncüsü, tarihi belgelerin ışığında gerçekler bu yönde olmasına rağmen, ters yönden esen bu rüzgâr tazyikini nereden almaktadır? Fransa, İngiltere ve ABD (Osmanlıyı parçalamak için köklü hamleler yapan ve aynı hızla hamlelerini bugün de sürdürenler) gibi ülkelerin meclislerine ne oluyor da böyle bir yalan için şişirdikleri bu balonu patlatıncaya kadar üfürmeye istekli ve gayretli görünüyorlar? İşte Osmanlının yıkılışı için ittifak eden bu devletler bugün uydurdukları bir yalanın balonunu şişirmekteler ve “Özür Diliyorum” kampanyası da dâhil olmak üzere bütün propagandaların üretilme ve uygulama sebepleri, yeni bir Osmanlı doğmasını engellemek hatta İslam kökenli bu varlığın kök hücrelerini dahi Anadolu ve civarından kazımaktır.

Son olarak da, daha vahim ve yüz kızartıcı ve kişiliksiz bir eylem olarak ‘Uydu Adın’lık konusu vardır ki, benim kendime engel olamayarak bu yazıyı yazmama neden olmuştur. Efendim, niçin özür dilenir, özür dilemek ne demektir ve kim kimden özür dilemelidir?

Benim bildiğim özür,
Gayr-i ihtiyari, istemeden, kötü niyet taşımaksızın ve kazara gerçekleşen bir olay üzerine, olumsuz bir duruma, davranışa maruz kalınandan istenen af anlamına gelir.
Ve benim bildiğim, bireyler, gerçek kişiler yine gerçek kişlerden; kurumlar yani tüzel kişiler de yine tüzel kişilerden aflarını dileyebilirler. Çok öz ve net olarak ifade etmek gerekirse, birkaç sözde aydın, bana göre uyuyan uydu aydın, topyekûn bir halktan veya bir devlet kurumundan affını dileyemez, dilerse de yakışık kaçmaz. O halde bu durumu nasıl tanımlamak gerekir? Bu şudur: Bırakın aydın olmayı, doğru dürüst fikir sahibi bile olmayan bir gurup satılmışın, uluslar arası bir kötü niyet propagandasının sözcüleri olmayı kendine zoraki görev bilmelerinden ibarettir ve utanılması gereken bir davranıştır. Anadolu insanı adına bu davranışın sahiplerini kınıyorum.

Esasında, Anadolu insanı adına büyük büyük özürler işlenmiş durumdadır ve bu bir gurup sözde aydın başta olmak üzere herkesin bildiği tüzel kişiliklerin Anadolu insanından büyük bir özür dilemesi gerekmektedir. Diğer taraftan daha dün gerçekleşen, Bosna, Çeçenistan, Karabağ, Doğu Türkistan; yıllardır hiç durmaksızın kanı akan Filistin ve Irak halklarından sayısız özür dilenmelidir ki, hiç birinin suçlularının affı mümkün değildir. Sonra, Türk ve Kürt halklarının arasındaki bu hunharca savaşın müstevlileri: Onlar en güzel zamanda özür dileyecekler ve reddedilecektir diye ümit ediyoruz.

Öyle bir özür dilenmelidir ki, iyi niyet ve doğru hamlelerle, hayatın her alanında önü kesilmiş olan Anadolu insanının hayatının huzura kavuşturulması mümkün oldun. Öyle bir af olmalıdır ki, hepsi insan olan halklar arasında barış olsun. Yoksa sözlü olarak dilenen her özür, istenilen her af, “Pardon çıktı çıkalı eşekler çoğaldı” öz deyişi kabilinden değerlendirilmesi gerekir ve böyledir.

Ben şahsan bizzat kendim, uzmanı olmadığım bu alanda bir sürü laf ettiğimden dolayı, varsa gerçek aydınlardan özür dilerim ve özrü kabahatinden büyük olan bir gurup uydu aydından da özür dilemelerini beklerim.
Özür dilerim, özür beklediğim için!